Prolog.

Siema. :3 Zaczynam pisać kolejne opowiadanie, ale jak długo pociągnę - tego nie wiem, ale zazwyczaj kończę opowiadanie na 2-3 rozdziałach. Mam nadzieję, że w tym wypadku tak nie będzie, bo będę miała dla kogo pisać (nie, wcale nie prowokuję, żebyście komentowali XD). Jedna mała uwaga: NIECH MI KTOŚ TYLKO POWIE, ŻE SZABLON JEST NIEŁADNY, TO OSOBIŚCIE SPALĘ NA STOSIE! Męczyłam się z nim godzinę, doceńcie.
Soł, aj hołp ju lajk it. :]

Obdarzeni

Prolog.

    Dawno, dawno temu.
    W całkiem innym świecie, niezliczone biliony lat świetlnych od Układu Słonecznego, znajdowała się planeta zwana Amaru. Była ona odpowiednikiem naszej Ziemi: istniało na niej życie, ludzie – na pozór tacy sami jak ziemscy, woda, zwierzęta, rośliny, a technika dorównywała technice na Ziemi. Jednak na Amaru populacja była o wiele niższa niż na naszej planecie, a tak zwani ludzie różnili się czymś od typowych przedstawicieli gatunku homo sapiens. Mianowicie, każdy człowiek na tym świecie posiadał Dar. Każdy, bez wyjątku. Już malutkie dziecko, zaraz po urodzeniu potrafiło strzelać piorunami z dłoni, rozpalać ogień jednym paluszkiem, czy zamrażać dotykiem. Rodzajów darów istniało mnóstwo, ale była bardzo ważna zasada: na każdą osobę przypada jeden Dar. Tak więc nikt nie mógł pochwalić się więcej niż jedną specjalną umiejętnością.
    Pewnego dnia urodził się chłopiec hojnie obdarzony – potrafił teleportować się gdziekolwiek sobie zażyczył, a przy tym był w stanie zabrać ze sobą tylu ludzi, ilu tylko zapragnął. W młodości używał swego Daru do całkiem niewinnych celów, jednak na starość oszalał. W jednej chwili, pod wpływem nagłego, niezrozumiałego impulsu skupił się na swojej mocy i powiedział głośno: „Chcę przenieść się w inny świat; być tam, gdzie wszystko jest inne, a jednocześnie takie samo; tam, gdzie my, Obdarzeni, będziemy rządzić, a wszyscy inni podporządkują się nam. Wraz ze mną przeniesie się każdy – co do jednego – mieszkaniec Amaru”.
    Pstryk!
    Planeta opustoszała.
    Znów: pstryk!
    Obdarzeni pojawili się na Ziemi.
    Ziemianie przestraszyli się ludzi, którzy nagle zjawili się na ich terenie i w dodatku używających nadprzyrodzonych mocy. Przybysze z Amaru natychmiast skorzystali z okazji i zgodnie z wolą starca osiedlili się na planecie, podporządkowując sobie Ziemian i pomiatając nimi. Mimo powszechnego pogardzania istotami ziemskimi, rodziły się dzieci, które miały matkę z Amaru i ojca z Ziemi lub odwrotnie. Od momentu zasiedlenia planety przez obcych minęło 700 lat. W wyniku kombinacji DNA, posiadanie Daru uległo pewnego rodzaju deformacji – dzieci zostawały obdarzane dopiero w wieku 14-16 lat, a jeśli po skończeniu 16 lat okazało się, że dziecko nie ma żadnej specjalnej zdolności… cóż, oznaczało to, że jest ono skazane na pogardę, upokorzenie. Mimo wielu buntów, walk o równość, sytuacja Nieobdarzonych od kilkuset lat się nie zmienia – wciąż są poniżani.
    Więc, albo rodzisz się jako Obdarzony… albo równie dobrze możesz umrzeć.